|
|
2009-05-25
|
teraz troche odbiegne od tematu i wstawie zdjecie mojego psa. Wabi sie Binia..;) Sama wymyslilam hehe;)
Kocham tego psa i musze sie nim pochwalic..:)
No i na dzisiaj koncze pisanie. Za kilka dni bede balej pisala. Ko jest zainteresowany prosze dalej wchodzic i czytac..;)
|
|
Komentarzy:
0
|
|
2009-05-25
Muzyka
|
Najpierw przepraszam za moj glupi blad w 1 notce. osoba a nie osobom.. he.
Nastepnym moin hobby jest muzyka. Lubie spiewac w wannie ale robie to tak aby niek nie slyszal.. ogolnie to ludzie mowie ze mam sliczny glos ale ja tak nie uwazam osobiscie. Bardzo lubie sluchac pop-u i hip hop-u. W przyszlosci chciala bym nalezec do jakiegos zaspolu podworkowego chociaz ale nie wiem czy mi sie to uda. Mam cicha nadzieje ze tak..:) ponizej zaraz opisze pop i hip hop.. no i pozniej moze dodam jeszcze cos o nastepnym moim hobby..
POP
Muzyka pop – ogólnie muzyka popularna – termin ten jest jednak wieloznaczny.
W najszerszym sensie muzyka pop jest po prostu każdym rodzajem muzyki rozrywkowej, niezależnie od jej charakteru.
W węższym zakresie popem nazywa się bardziej "miękki" i nastawiony na masowego odbiorcę odłam muzyki rockowej, charakteryzujący się prostotą, melodyjnością i szerszym niż w klasycznej muzyce rockowej użyciem syntezatorów i studyjnych technik nagraniowych. Często style popowe są "łagodniejszymi" odmianami pierwotnych stylów wyrosłych z różnych odmian muzyki rozrywkowej (nie tylko rockowej), lub kombinacjami tych odmian tak zestawianymi, aby usunąć brzmienia nie tolerowane w danym momencie przez większość potencjalnych słuchaczy, oraz aby zachować brzmienia, które są aktualnie modne.
W jeszcze węższym zakresie pop uważany jest za przeciwieństwo muzyki rockowej, gdyż jego głównym zadaniem jest podobanie się publiczności, która w większości najchętniej słucha rzeczy miłych, lekkich i przyjemnych, podczas gdy teoretycznie ideą rocka jest przekaz odautorski.
Za popowych uważa się więc, niezależnie od stylu muzyki, tych artystów, którzy tworzą swoją muzykę kierując się wyłącznie gustami publiczności i całkowicie rezygnują z prób przekazywania jakichś głębszych wartości. Artystów, którzy się do tego oficjalnie przyznają, jest jednak niewielu i większość stara się dodawać do tworzonej przez siebie muzyki jakiś rodzaj "ideologii". Dodatkowo wielu artystów, którzy u zarania swojej działalności byli dla pewnych kręgów odbiorców "kultowi" i "alternatywni", po osiągnięciu sukcesu przestają być za takich uważani, mimo że bardzo często ich muzyka się nie zmienia, lecz tylko staje się popularna i modna, by nie rzec – spowszedniała. W efekcie odróżnienie "popu" od "nie popu" na bazie tej definicji jest często bardzo trudne i zaliczenie jakiegoś artysty do jednej z tych kategorii zależy od punktu widzenia.
Fakt, że muzyka pop jest "produkowana" dla czystej przyjemności słuchania, nie oznacza, że jest muzyką cechującą się amatorstwem. Wręcz przeciwnie, w produkcję piosenek pop zaangażowani są zazwyczaj profesjonaliści: tekściarze, kompozytorzy, choreografowie i muzycy sesyjni.
Za "Króla Popu" uważa się Michaela Jacksona, "Królową Popu" jest Madonna, natomiast "Księżniczka Popu" to Britney Spears.
Rozwój muzyki pop spowodował wykształcenie w jej ramach wielu różnorodnych stylów muzycznych, takich jak:
* synth pop
* brit pop
* college rock
* indie pop
* twee pop
* jangle pop
* pop symfoniczny
* dream pop
* noise pop
* power pop
* avant pop
Praktycznie każdy gatunek muzyki rozrywkowej posiada swój popularny, komercyjny nurt, można więc wyróżniać takie style jak:
* pop country
* pop rock
* pop punk
* pop hip-hop (nazywany też często hip-hopolo)
i tym podobne.
W zasadzie każda kultura muzyczna wykształciła swoją wersję muzyki pop. Można więc wyróżnić takie style jak:
* indyjski pop
* afro pop
* latynoski pop
* j-pop (pop japoński)
* k-pop (pop koreański)
* c-pop (pop chiński)
i tym podobne.
Pop wykształcił szereg specyficznych dla siebie zjawisk związanych z kulturą masową, takich jak:
* boysband
* girlsband
* idol
* power play
* przebój
Z powodu wykrystalizowania się terminu "muzyka popowa" nastąpiło oddzielenie znaczeniowe tego terminu od terminu "muzyka rozrywkowa", gdyż ten ostatni obejmuje zakres zarówno szerszy, jak i nieco inny, zajmując się w mniejszym stopniu odmianami o silnie rockowym pochodzeniu, za to nawiązując nawet do najbardziej lekkich odmian muzyki klasycznej. Wychodzącym z użycia synonimem muzyki popowej jest termin "muzyka estradowa".
Z powodu powyższych niejasności zaczęto również stosować określenie pop tradycyjny lub muzyka środka na określenie stylów muzyki popularnej powstałych przed epoką rock'n'rolla.
A teraz HIP-HOP
Hip-hop – ruch kulturowy i gatunek muzyczny powstały w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych we wczesnych latach 70. XX wieku, zainicjowany przez Afroamerykanów i Latynosów. Cztery główne elementy hip-hopu to rapowanie, graffiti, taniec breakdance i DJing.Pozostałe elementy to moda i slang hip-hopowy oraz beatbox. Od momentu powstania w nowojorskiej dzielnicy Bronx hip-hop rozprzestrzenił się na całym świecie.
No ta ten temat to za duzo sie nie rozpisalam..:P
|
|
Komentarzy:
0
|
|
2009-05-25
TENIS
|
CZESC
Mam na imie Jagoda..;) Piekne imie he takie pyszne i owocowe..:) taki zarcik...;P moze najpierw zaczne tak. Jestem osobom spokojna i przyjacielska. Nie lubie sie klocic itp. a nawiasem mowiac nie pisze polskich znakow bo cos mam z klawiatura i nie moge. No to wracajac mam charakter jak "owieczka":). No ale nie bede sie tutaj duzo rozpisywala o sobie, bo to blog na temat mojego hobby..;P Moim hobby jest tenis. Jest to sport bardzo fajny.Cos o nim :
Pole tenisowe
Wymiary w metrach
Kort
Kort z nawierzchnią twardą
Kort z nawierzchnią ceglaną
Kort z nawierzchnią trawiastą
Pole gry (kort) ma wymiary: 23,77 m długości i 8,23 m (gra pojedyncza) lub 10,97 m (gra podwójna) szerokości. Linie na korcie to:
* linia główna
* linia serwisowa
* linia środkowa
* linia singlowa
* linia deblowa
Kort dzieli na dwie połowy siatka, o wysokości 91,4 cm na środku i 107 cm na obu krańcach. Tak więc o wiele łatwiej grać przez środek kortu niż wzdłuż linii bocznej.
Nawierzchnia kortu może być:
* twarda (cement, asfalt, parkiet drewniany)
* ceglana (mączka ceglana, kruszywo) - tzw. korty ziemne
* halowa (dywan)
* trawiasta
Najszybszymi kortami są korty trawiaste oraz halowe , wolniejszymi są korty twarde, a najwolniejszymi korty ziemne .
Serwis
W celu rozpoczęcia wymiany piłkę trzeba wprowadzić do gry, czyli zaserwować. Zmiana serwisu następuje naprzemiennie po każdym gemie; pierwszy serwujący jest wyznaczany na początku spotkania przez rzut monetą.
Serwis jest wykonywany z linii końcowej, naprzemiennie z prawej i z lewej strony kortu. Serwujący ma dwie próby czystego trafienia w kort - trafienia piłką w przestrzeń po przeciwnej stronie kortu niż ta z której serwuje, pomiędzy linią środkową boiska a serwisową rywala, czyli w tzw. karo (pole) serwisowe (prostokąt o wymiarach 6,40 na 4,12 m). Jeśli tego nie uczyni, następuje podwójny błąd serwisowy i punkt zdobywa przeciwnik. W czystym serwisie piłka nie może też trafić w siatkę; jeśli muśnie siatkę a następnie spadnie czysto na pole przeciwnika jest tzw. net i serwis jest powtarzany (nie jest to zaliczane jako błąd serwisowy).
Idealnie zagrany serwis, którego przeciwnik nie jest w stanie dosięgnąć swoją rakietą to tzw. as serwisowy. Daje on oczywiście natychmiastowy punkt serwującemu.
Wymiana
Udany serwis rozpoczyna wymianę. Piłka po przekroczeniu siatki może maksymalnie raz odbić się od ziemi. Później należy ją przebić na stronę rywala. Czasami można też zastosować tzw. wolej, czyli odbić piłkę bezpośrednio z powietrza, zanim jeszcze trafi w powierzchnię kortu. Piłka odbita musi czysto trafić w kort po stronie przeciwnika, przy czym zaliczane jest trafienie w linię (nawet gdy piłka jest tylko minimalnie styczna do linii po jej zewnętrznej stronie). Zawodnik który jako pierwszy nie odbije piłki, nie przebije piłki przez siatkę lub nie zmieści jej w korcie - traci punkt.
Najczęstsze zagrania podczas wymiany to:
* forhend (ang. forehand) - uderzenie piłki wewnętrzną stroną rakiety
* odwrotny forhend (ang. run-around forehand) - uderzenie wewnętrzną stroną rakiety piłki zagranej na bekhend
* bekhend (ang. backhand) - uderzenie piłki zewnętrzną stroną rakiety
* wolej (ang. volley) - uderzenie piłki z powietrza, przed odbiciem od kortu
* serw and wolej (ang. serve and volley) - sposób rozgrywania akcji, polegający na wykonaniu serwisu (im trudniejszy, bardziej wyrzucający przeciwnika z kortu, tym lepiej) i natychmiastowym pójściu do siatki, celem zagrania kończącego woleja.
* półwolej (ang. half-volley) - uderzenie piłki zaraz po odbiciu od nawierzchni kortu
* lob - przerzucenie piłki wysoko nad przeciwnikiem
* skrót, dropszot (ang. drop-shot) - lekkie odbicie piłki, tak aby spadła tuż za siatką i przeciwnik który jest wysunięty daleko poza linię końcową nie zdążył do niej dobiec
* slajs (ang. slice) - podcięcie piłki, nadające jej rotację wsteczną (ang. backspin)
* topspin (ang. topspin)- uderzenie piłki nadające jej rotację przednią, tzw. postępującą
* smecz (ang. smash) - mocne ścięcie górnej piłki zagranej przez rywala
* uderzenie kończące (ang. winner) - uderzenie po którym zawodnik zdobywa punkt, w taki sposób, że przeciwnik nie dotyka piłki
* kros (ang. cross) - uderzenie piłki po przekątnej boiska, przez całą jego długość
* return - uderzenie piłki w odpowiedzi na serwis przeciwnika
W czasie trwania akcji tenisista nie może dotknąć siatki ani odbić piłki znajdującej się na połowie przeciwnika. W przeciwieństwie do siatkówki, w tenisie można zagrać z boku siatki.
Punktacja
Mecz tenisowy dzieli się na sety, a te z kolei na gemy. Na jeden gem składa się od czterech do kilkunastu, czy nawet kilkudziesięciu wymian. Podczas gema serwuje stale ten sam zawodnik. Gema wygrywa zawodnik, który zdobył w nim co najmniej 4 punkty i jednocześnie co najmniej o 2 więcej niż przeciwnik. Punkty w tenisie liczone są w dość specyficzny sposób, kolejno: 0, 15, 30, 40. Jeżeli dojdzie do stanu 40:40, jest to tzw. równowaga (ang. deuce) i do wygrania gema trzeba zdobyć dwa punkty z rzędu. Po pierwszym takim punkcie mówi się, że dany zawodnik ma przewagę (ang. advantage).
W każdym secie zawodnik musi wygrać co najmniej 6 gemów i jednocześnie co najmniej o 2 więcej niż przeciwnik. W większości turniejów przy stanie 6:6 wprowadza się gem trzynasty, rozstrzygający, tzw. tie-break. Jest jednak kilka wyjątków, kiedy w takiej sytuacji gra się dalej, aż do uzyskania różnicy dwóch gemów (zobacz artykuł o tie-breaku).
Do zwycięstwa w meczu potrzebne jest wygranie 2 lub 3 setów. Do dwóch gra się we wszystkich turniejach kobiet oraz niektórych turniejach mężczyzn. We wszystkich męskich turniejach Wielkiego Szlema, Pucharze Davisa i niektórych finałach obowiązuje formuła the best of five co oznacza, że mecz kończy się wówczas, gdy jeden z zawodników wygrał 3 sety (wynik: 3-0, 3-1 lub 3-2 w setach).
Od sezonu 2006 w grze podwójnej mężczyzn, w przypadku remisu 1-1 w setach, rozgrywana jest alternatywna metoda zakończenia meczu, czyli tzw. super tie-break. Drużyna która w trzecim secie jako pierwsza zdobędzie 10 punktów (przy 2 punktach przewagi) wygrywa seta i cały mecz.
Rodzaje gier:
* gra pojedyncza (singlowa) rozgrywana na korcie o wymiarach 23,77m x 8,23m
* gra podwójna (deblowa) rozgrywana na korcie o wymiarach 23,77m x 10,97m
* gra mieszana (mikst: mężczyzna + kobieta) rozgrywana na korcie o wymiarach 23,77m x 10,97m
Mecz tenisowy kończy sędzia wypowiadając tradycyjną formułę gem, set, mecz.
Historia
Za protoplastę tenisa uważa się francuską średniowieczną grę dworską jeu de paume (gra dłonią). Była ona tak popularna, że w 1480 roku sam Ludwik XI nakazał produkcję piłek odpowiedniej jakości. W XVI wieku wprowadzono rakietę. Współczesna wersja tenisa powstała w Anglii w 1874 roku dzięki majorowi W. C. Wingfieldowi, który opatentował wówczas nową grę nazywając ją lawn tennis. Początkowo rakiety były drewniane, a piłka gumowa, powleczona flanelą. Z biegiem czasu wprowadzone zostały rakiety metalowe i współczesne piłki. Boisko do gry początkowo miało kształt dwóch trapezów złączonych podstawami, od 1877 roku przybrało obecny kształt prostokąta. W tym samym roku w londyńskiej dzielnicy Wimbledon odbył się pierwszy turniej współczesnego tenisa.
Turniej ten, odbywający się corocznie, zyskał wraz z trzema innymi: US Open (rozgrywany od 1881 r.), French Open (od 1891 r.) i Australian Open (od 1905 r.) największy prestiż. Turnieje te tworzą tzw. Wielki Szlem. Ważnym turniejami indywidualnymi są także kończące sezon Masters kobiet i mężczyzn. Rozgrywkami drużynowymi w tenisie są Puchar Davisa oraz Puchar Świata (mężczyźni) , Puchar Federacji (kobiety) i Puchar Hopmana (kobiety + mężczyźni)
Od 1924 r. zasady gry pozostały praktycznie niezmienione; jedyną większą zmianą było wprowadzenie w latach 70. ubiegłego stulecia tie-breaka jako sposobu na uniknięcie maratońskich meczów.
Wiele osób dziwią zasady liczenia punktów w tenisie. Otóż, początkowo punkty liczono i przedstawiano na zegarze poprzez przestawienie wskazówki - każda kolejna wygrana piłka była oznaczana kolejno jako 15 (franc. quatre), 30 (franc. trente), 45 (franc. quarante-cinq) oraz 60 (franc. soixante). Z czasem zmodyfikowano sposób liczenia z uwagi na wymowę. Zamiast dłuższego 45 wprowadzono zapis 40 (ang. forty).
Przez wiele lat gra była zdominowana przez zawodników z wyższych sfer krajów anglojęzycznych: Brytyjczyków, Amerykanów, Australijczyków. Ponadto tenis amatorski i profesjonalny były całkowicie rozdzielone. Gdy zawodnik przeszedł na profesjonalizm nie mógł już brać udziału w wielkich turniejach amatorskich. W 1968 porzucono ten podział. Odtąd każdy zawodnik mógł grać w każdym turnieju. Rozpoczęła się tzw. Open Era. Tenis przestał być grą elitarną, z pomocą telewizji rozprzestrzenił się po całym świecie dając początek nowym potęgom światowego tenisa takim jak Niemcy (Boris Becker, Steffi Graf), Szwecja (Björn Borg, Stefan Edberg i Mats Wilander), dawna Czechosłowacja (Martina Navrátilová, Hana Mandlíková, Ivan Lendl), Belgia (Kim Clijsters, Justine Henin), Rosja (Jewgienij Kafielnikow, Marat Safin, szeroka fala zawodniczek rosyjskich na czele z Marią Szarapową), Serbia (Ana Ivanović, Jelena Janković, Novak Djoković), Szwajcaria (Martina Hingis i Roger Federer), Hiszpania (Rafael Nadal) i wielu innym.
Tenis był dyscypliną olimpijską do 1924 roku, kiedy to został wycofany z programu Igrzysk. Powrócił na nie w Seulu w 1988 (w Meksyku w 1968 i w Los Angeles w 1984 był dyscypliną pokazową).
No i dokladnie tutaj opisalam na czym polego ta dyscyplina, gdzie sie gra itp. itd. Ja trenuje Tenisa u nauczyciela z mojej szkoly, ktory prywatnie prowadzi nauki gry na swoim korcie. tak wlasnciwie to nie On tylko jego brat je prowadzi. NO dzisiaj to ja nie bede sie juz rozpisywala tyle. Wpadne na bloga za kilka dni i wtedy troche sie rozpisze na temat tego jak zaczelam uprawiac tenisa kto mnie w to wciagnal itp. Jezeli interesuje was to co pisze to wejdzcie za kilka dni. Dodam tez moje zdjecia z gry..:) Pozdrawiam..!!;);):-)
|
|
Komentarzy:
0
|
|
| << | Luty 2012 | |
| Pon | Wt | Śr | Czw | Pią | Sob | Nie |
| | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | | | | |
Księga gości
|
